28 mei

We reden vanmorgen om zeven uur weg om, wat gisteren niet mogelijk was, vandaag te doen. Na een uur rijden, bereikten we Glacier Point. Het mooiste uitkijkpunt van Yosemite National Park. Het punt met een prachtig uitzicht op het dal met Yosemite Village, dat zich bijna 1000 meter lager onder ons uitstrekte, uitzicht op de Half Dome voor ons en diverse andere bergtoppen en watervallen.

We kunnen het niet laten om weer foto's te nemen van de dieren die op ons pad kwamen. Ze stonden een meter van ons vandaan.

We reden verder naar het zuiden naar Mariposa Grove, de grootste van de drie sequoiadendronbossen in dit park. In dit bos hebben we een trail gelopen langs bijzondere bomen en planten. Mariposa is het Spaanse woord voor vlinder, ze zijn erg groot maar jammer genoeg heel vlug. We konden er geen foto van nemen. Maar wel van de Grizzly Giant, die 2700 jaar oud is.

Ook de geweldige bomen vallen soms om. Je ziet dan de stronk van de boom

en hier en daar bijzondere paddestoelen.

Op de terugweg reden we nog langs de Bridalveil Fall. Het water stoof alle kanten op.

Morgen gaan we naar San Francisco.

27 mei

Vanmorgen werden we wakker met een stralende zon. Het had gevroren en we moesten goed krabben om weer door de ruiten van de auto te kunnen kijken.

We zijn door Kings Canyon National Park naar de zuidingang van Yosemite National Park gereden. Ook Kings Canyon is rijk aan sequoiadendrons, dus nog even een foto gemaakt.

Het beloofde een prachtige dag te worden. Het weer bleef prachtig, maar de reis verliep niet zo goed. Want toen we bij de ingang van Yosemite kwamen, stond er een lange file en....... we bleven in de file tot aan Yosemite Village èn .... tot aan de westingang van het park waar ons hotel voor de komende twee nachten, Yosemite View Lodge, zich bevond.
Ons plan om diverse lokaties in het park te bezoeken, ging zo in rook op. Overal enorm lange files en wegen in het park die vanwege de drukte waren afgesloten. Dit kwam door het lange weekend met een extra vrije dag vanwege Memorial Day.
We hebben maar een paar foto's gemaakt om de tijd te doden.

Na drie lange uren in de file te hebben gestaan, kwamen we bij ons hotel en checkten in. We besloten nog een poging te wagen om de Yosemite Falls te bekijken. Maar helaas ging dit ook weer fout. We stonden weer in de file. Zelfs de parkrangers wisten het volgens ons niet meer. Parkeer maar ergens anders, was de reactie op onze vraag of wij de parkeerplaats op mochten.
Na weer een paar uur in de file te hebben gestaan, parkeerden we uiteindelijk de auto maar aan de kant van de weg en zijn naar de watervallen gelopen.

De restaurants in het park gingen om 5 pm dicht. Wij waren te laat, het was inmiddels 7.30 pm. Dus haalden we onderweg een pizza en aten die op onze kamer op. De lege doos hadden we op het balkon gezet. Toen wij deze blog schreven, kregen we bezoek. Kunnen jullie het zien? Een wasbeertje!

26 mei

Na de sneeuw van gisteravond waren we nieuwsgierig wat ons vandaag te wachten stond. We deden de gordijnen open en de wereld was wit en koud!

Het was glibberig en we besloten de shuttlebus te nemen in plaats van de auto.
De eerste bezienswaardigheid was Moro Rock, een rots die als granieten koepel in het landschap staat. Via een steile trap van 400 treden die erin zijn uitgehakt kon je 90 meter omhoog naar de top voor een spectaculair uitzicht. Alleen vandaag verdween Henk in de wolken en zag op de top nog net een hand voor de ogen.

Op de terugweg passeerden we de Tunnel Log. Vroegere bezoekers van het park konden zich moeilijk een voorstelling maken van de grootte van de bomen. Om een beter idee te krijgen, hebben natuurbeschermers in 1937 een tunnel gehakt door een omgevallen boom. De boom was 83,8 meter hoog en heeft een diameter van 6,4 meter. De tunnel is 2,4 meter hoog en 5,2 meter breed.

De voornaamste bezienswaardigheid van Sequoia National Park zijn de sequoiadendrons. In Giant Forest, een gedeelte van het park, staan vier van de vijf meest indrukwekkende sequoiadendrons ter wereld. In het algemeen groeien deze bomen op een hoogte van ongeveer van 1500 tot 2100 meter. Ze kunnen enorm oud worden. De leeftijd van de General Sherman Tree is na jaarringenonderzoek op 3200 jaar geschat. De boom heeft een hoogte van ruim 83 meter, een omtrek van 31 meter bij de bodem en 26 meter op borsthoogte.
Om een indruk te geven van de grootte van deze bomen staat Henk afgebeeld voor een van de sequoia's.

Het was de hele dag erg koud, daarom zijn wij op tijd teruggegaan naar het hotel om ons op te warmen.

25 mei

Vanmorgen stonden we vroeg op om de warmte te ontvluchten. Toen we om zeven uur wilden vertrekken, zagen we vanuit ons appartement twee coyotes op de golfbaan.

Net buiten Furnace Creek (ons hotel) reden we langs de eerste borax-mijn. De borax werd vervoerd door wagens voortgetrokken door 20 muilezels, die de borax 165 mijl verder naar de trein moesten brengen. De muilezels liepen 2 mijl per uur.

Even later kwamen we langs zandduinen die doen denken aan de Sahara. Deze duinen zijn ontstaan als gevolg van het feit dat de zandkorrels zo zwaar zijn dat ze recht naar beneden vallen nadat ze omhoog zijn geblazen door de wind. Ook nu was er een stevige wind die het zand deed opwaaien. De wazige achtergrond op de foto kwam dan ook door het opgewaaide zand.

De rest van de dag hebben we besteed aan autorijden. De afstand van Death Valley naar Sequoia National Park was 369 mijl (594 km). Bij aankomst om vijf uur in het hotel Wuksachi Lodge Sequoia Park was de temperatuur gedaald tot 1°C. Dit in tegenstelling tot de temperatuur in Death Valley 41°C.

Het sneeuwde en hagelde.

24 mei

Het was erg rustig op de weg in Las Vegas vanmorgen. Zo druk het gisteravond was, zo stil was het vanmorgen. Wij gaan nu op weg naar Death Valley, de hitte tegemoet. Las Vegas was al erg heet, maar de hitte van Death Valley zouden we pas in de loop van de middag merken.

Een paar kilometer ten westen van Las Vegas bevindt zich een geologische kenmerk van Red Rock Canyon: de Keystone Thrust Fault (overschuiving). Een overschuiving is een breuk met een lage hellingshoek in de aardkorst waarbij een rots horizontaal over een andere plaat verschoven werd. Dit is duidelijk te zien aan het scherpe contrast tussen het grijze kalkgesteente en het rode zandgesteente.

Death Valley National Park is slechts een paar miljoen jaar oud. Hoewel het zich een paar honderd kilometer van de oceaan bevindt, is het een van de droogste gebieden ter wereld. Dit komt omdat er zich vijf bergketens tussen Death Valley en de oceaan bevinden, waardoor de vochtige winden vanaf de oceaan het gebied nauwelijks kunnen bereiken. Het is een van de heetste gebieden in de Verenigde Staten. Het was vandaag dan ook boven de 40°C.
Ondanks deze barre omstandigheden zijn er toch 900 soorten planten en komen er 400 vogelsoorten en 100 andere diersoorten voor.

Wij kwamen aan de oostzijde van het park binnen en zijn gaan kijken bij een van de meest spectaculaire uitkijkpunten van heel Death Valley: Dante's View. Dit punt ligt 1524 meter boven de zeespiegel en je keek naar het laagste punt 86 meter onder het zeeniveau. Het is hier gemiddeld 20°C minder warm dan in de vallei.

De weg 20 Mule Team Canyon loopt door een gebied met kleurrijke rotsen, badlands en desolate heuvels, die zijn gevormd tijdens het droogvallen van een oud meer. Tussen 1882 en 1890 reden hier 20 teams met door muilezels voortgetrokken karren die borax vanuit de mijnen vervoerden.

Bij het uitkijkpunt Zabriskie Point hadden we een adembenemend mooi uitzicht op een bijna onaards woestijnlandschap, badlands genaamd. Verrassend genoeg is dit landschap vooral gevormd door water! Het regent niet vaak in Death Valley, maar de weinige buien die er zijn, zijn vaak bijzonder heftig. Het water kan niet wegzakken in de bodem, en daardoor moet er in korte tijd heel veel water worden afgevoerd, waardoor diepe geulen ontstaan in het zachte gesteente. De badlands zijn dus het resultaat van extreme watererosie.

Devil's Golf Course is een uitgestrekte vlakte zonder plantengroei. De oppervlakte is scherp en erg ongelijk, vol met holtes en zoutpilaren die soms wel 30 centimeter hoog zijn. Het mengsel van aarde en zout werd gevormd door wind en regen.

De 9 mijl lange eenrichtingweg Artist's Drive is een smalle weg met erg scherpe bochten en veel hoogteverschillen. Soms reden we in de 'Dip'. We zagen rotsen in allerlei kleuren (roze, groen, paars, bruin, zwart), bewijsstukken van de meest heftige vulkanische activiteiten die in Death Valley hebben plaatsgehad. De meest fotogenieke plek is Artist's Palette, het is hier vooral schitterend tijdens zonsondergang. Tijdens het laatste gedeelte van de rit ging de weg vooral omhoog, en werden we beloond met een prachtig uitzicht over de zoutvlakte in het westen.

Na aankomst bij Furnace Creek, ons hotel voor deze nacht, hebben we meteen een duik genomen in het zwembad. Het water komt uit een ondergrondse bron en was zeer verfrissend. Een oase in de woestijn.

23 mei

Vandaag op weg naar het gokpaleis Bellagio in Las Vegas. Maar omdat we van Utah naar Nevada rijden, winnen we een uurtje tijd. We konden de klok een uurtje terugzetten. Dus gingen we eerst maar naar de Hooverdam, die indrukwekkender is dan de Glen Canyon dam bij Lake Powell.

De dam zelf is zo groot om in zijn geheel op de foto te zetten. Dus doen we dit maar in onderdelen.

Nu dus op weg naar het luxe hotel Bellagio met zijn vele gokzalen.

Voor het hotel werden we getrakteerd op een mooi waterballet met muziek.

Henk zou graag even willen proeven van de chocola uit de chocoladefontein in een van de winkeltjes in het hotel. Helaas zat de fontein achter glas.

's Avonds hebben we geflaneerd langs de Strip. De Las Vegas Boulevard waar de vele gokpaleizen zijn gevestigd.

22 mei

Vandaag was het weer een warme dag. We zijn vroeg op stap gegaan om in de koelte van de morgen de trails te lopen. We zijn met de shuttlebus naar de Big Bend gegaan. Dit is een uitkijkpunt vanwaar geen trails beginnen, maar waarbij we naar de Virgin River konden lopen en zicht hadden de rotsformaties Angels Landing en de Great White Throne.

We waren niet alleen, want van achter de bomen kwamen opeens drie wapiti's aangelopen. Wij schrokken, zij ook en gingen er snel vandoor. Vandaar staan er maar twee op de foto.

Ter hoogte van Zion Lodge zijn wij de Virgin River overgestoken en naar de Lower en Middle Emerald Pools gelopen. We bereikten een waterval, waarvan het water van de bovenzijde van een overhangende rots naar beneden kletterde. Het kwam terecht in de kleine waterplas Lower Emerald Pool. We konden achter de waterval doorlopen.

We zijn daarna naar boven geklommen naar de Middle Emerald Pool en doorgelopen naar The Grotto.

Langs de trail stonden vele cactussen in bloei.

Met de shuttlebus reden we terug naar de drie bergtoppen die naar de drie bijbelse aartsvaders: Abraham (2101 meter), Isaac (2081 meter) en Jacob (2083 meter) vernoemd zijn of zoals de Mormonen ze hebben genoemd: The Three Patriarchs.

In het museum hebben we nog naar de film over het ontstaan van Zion National Park gekeken. Inmiddels was de temperatuur weer enorm gestegen en zijn we teruggegaan naar het hotel om een duik in het zwembad te nemen.

Morgen gaan we een gokje wagen in Las Vegas.