31 mei

Na het ontbijt bij Starbucks zijn wij vertrokken van het Kensington Park Hotel. Het was een fijn en luxe hotel, op de hoek van Union Square. Vanaf deze plek was er een goede verbinding met de cable car naar de meest belangrijke bezienswaardigheden van San Francisco.

Om negen uur reden we via de Geary Boulevard richting het westen naar de kust. Daarna over de Pacific Hwy 1 naar het zuiden door Moss Beach, Half Moon Bay, Santa Cruz, Monterey, Carmel en Big Sur naar San Simeon.
Na Monterey zijn we over de 17 miles drive gereden. Deze beroemde kustroute van Pacific Grove naar Carmel slingert langs het strand tussen prachtige huizen en golfvelden van Pebble Beach door. Het is een mooie weg langs de oceaan en door het Del Monte Forest.

Bij Cypress Point staat de meest gefotografeerde boom ter wereld: de Lone Cypress. Dit punt biedt een prachtig uitzicht op de kust vanaf Carmel tot aan de vuurtoren van Point Sur.

De Highway 1 via Big Sur is één van de mooiste wegen in Californië met spectaculaire uitzichten op de oceaan en de bergen aan de kust. De weg kronkelt langs de klippen en de ruige kust en leidt langs de prachtige Coast Redwoods (Sequoiabossen) in Big Sur.

Hurricane Point is een van de beste uitzichtpunten van de Highway 1.

Een paar mijl voordat we in San Simeon aankwamen, werden we verrast door een hoop kabaal. Een groot aantal Elephant Seals (zeeolifanten) lagen op het strand.
De Piedras Blancas Elephant Seal Rookery is een vaste plek waar de zeeolifanten aan land komen om te rusten en te paren. Deze kolonie is een van de weinige in de wereld waar zeeolifanten in zo'n grote hoeveelheid en van zo dichtbij in hun natuurlijke omgeving gezien kunnen worden.

Tegen zevenen kwamen we pas aan bij ons hotel Best Western Cavalier Ocean Resort. Na het diner zijn wij nog even naar het strand gewandeld om uit te waaien.

30 mei

Het Kensington Park Hotel zorgt goed voor haar gasten. Toen we vanmorgen onze kamer verlieten, was de bar in de gang geopend voor jus d' orange en
espressokoffie. Zo stond ook vanmiddag bij terugkomst van onze sightseeing de thee klaar in de lobby met live muziek.

We hebben ons ontbijt voortgezet om de hoek van het hotel bij Starbucks en zijn daarna door Chinatown gewandeld, een fascinerende 'Stad in een stad' met een Chinese toegangspoort.

Chinatown in San Francisco is ėėn van de grootste chinatowns ter wereld. Terwijl je door de straatjes wandelt, kun je je bijna niet voorstellen dat je in Amerika bent. De gebouwen hebben pagodedaken, de straatverlichting is Chinees, er zijn honderden Chinese restaurantjes en antiekwinkeltjes met allerlei snuisterijen en er staat een Boeddhistische tempel in de wijk. Zelfs de neonverlichting, affiches en reclameborden bevatten alleen maar Chinese karakters. 's Avonds zouden we in een van die restaurantjes Dim Sum gaan eten. In de restaurantjes hier zijn de Chinese gelukskoekjes uitgevonden en ėėn van onze gelukskoekjes bevatte een briefje met de tekst: You will travel to many exotic places in the next few years.

Henk waande zich even een Chinees.

Na Chinatown liepen we door naar het Cable Car Museum waar de geschiedenis en werking van de kabelwagen getoond werden.

San Francisco heeft cable cars omdat de heuvels in de stad te steil zijn voor gewone trams. Deze kabeltrams 'grijpen' zich vast aan de kabels die door een gleuf tussen de rails onder de grond bewegen. De kabeltram werd in 1873 geīntroduceerd en vandaag de dag is het nog het enige kabeltramsysteem dat nog blijvend in werking is.

San Francisco is gebouwd op 43 heuvels, waarvan er sommigen zeer steil zijn. Zo was het dan ook een zware klim naar Lombard Street. Deze straat wordt wel de 'Kronkeligste Straat Ter Wereld' genoemd vanwege de scherpe S-bochten. Ondanks dat de straat helemaal niet lang is, vind je hier maar liefst 10 scherpe haarspeldbochten. We hebben een wandeling gemaakt langs de met bloemen versierde straat.

Omdat we dicht bij Fisherman's Wharf waren, hebben we daar krab en garnalen gegeten en we werden op Pier 39 beloond met een ware zeeleeuwenshow.

Met de cable car zijn we de heuvel op weer teruggegaan naar het hotel.

29 mei

Het is de laatste week van onze vakantie in de USA. We gaan op weg naar San Francisco. Even voorbij Yosemite was er een omleiding via twee nieuw geconstrueerde bruggen over de Merced River vanwege een aardverschuiving. De weg was volledig bedolven onder puin en gruis.

We moesten vanmorgen wel een aantal mijlen rijden voordat we een Starbucks coffeehouse tegenkwamen, waar we onder het genot van een cafe latte eindelijk na twee dagen zonder internet onze blogs konden wegsturen. Het hotel in Yosemite, waar we waar we verbleven, adviseerde ons geen internet te nemen, tegen betaling van negen dollar per dag, want zij konden absoluut geen garantie op de verbinding geven. Dus hebben we het maar even zonder gedaan.

Nadat we Oakland Bay Bridge in San Francisco waren overgegaan, zijn we meteen doorgereden naar de Golden Gate Bridge. Vanaf het South View Point hebben we deze foto genomen.

Net over de brug zijn we gaan lunchen in Sausolito, een ouderwets stadje aan de baai, waar je een prachtig uitzicht hebt op het Alcatraz Island en de skyline van San Francisco.

In het Kensington Park Hotel aangekomen, kon Henk het niet laten de King te zijn. Hij wilde poseren met hoed en koninklijk kussen op het Kingsize bed.

Ook wilde hij zich even laten zien met de Cable Car.

Deze kabeltram bracht ons naar Fisherman's Wharf en Pier 39 met zijn talloze winkeltjes, boetiekjes en zijn vele visrestaurantjes en volgens de brochures de zeeleeuwen, die we niet moesten missen. We hebben geen zeeleeuw gezien.

Morgen gaan we weer op stap in San Francisco.

28 mei

We reden vanmorgen om zeven uur weg om, wat gisteren niet mogelijk was, vandaag te doen. Na een uur rijden, bereikten we Glacier Point. Het mooiste uitkijkpunt van Yosemite National Park. Het punt met een prachtig uitzicht op het dal met Yosemite Village, dat zich bijna 1000 meter lager onder ons uitstrekte, uitzicht op de Half Dome voor ons en diverse andere bergtoppen en watervallen.

We kunnen het niet laten om weer foto's te nemen van de dieren die op ons pad kwamen. Ze stonden een meter van ons vandaan.

We reden verder naar het zuiden naar Mariposa Grove, de grootste van de drie sequoiadendronbossen in dit park. In dit bos hebben we een trail gelopen langs bijzondere bomen en planten. Mariposa is het Spaanse woord voor vlinder, ze zijn erg groot maar jammer genoeg heel vlug. We konden er geen foto van nemen. Maar wel van de Grizzly Giant, die 2700 jaar oud is.

Ook de geweldige bomen vallen soms om. Je ziet dan de stronk van de boom

en hier en daar bijzondere paddestoelen.

Op de terugweg reden we nog langs de Bridalveil Fall. Het water stoof alle kanten op.

Morgen gaan we naar San Francisco.

27 mei

Vanmorgen werden we wakker met een stralende zon. Het had gevroren en we moesten goed krabben om weer door de ruiten van de auto te kunnen kijken.

We zijn door Kings Canyon National Park naar de zuidingang van Yosemite National Park gereden. Ook Kings Canyon is rijk aan sequoiadendrons, dus nog even een foto gemaakt.

Het beloofde een prachtige dag te worden. Het weer bleef prachtig, maar de reis verliep niet zo goed. Want toen we bij de ingang van Yosemite kwamen, stond er een lange file en....... we bleven in de file tot aan Yosemite Village èn .... tot aan de westingang van het park waar ons hotel voor de komende twee nachten, Yosemite View Lodge, zich bevond.
Ons plan om diverse lokaties in het park te bezoeken, ging zo in rook op. Overal enorm lange files en wegen in het park die vanwege de drukte waren afgesloten. Dit kwam door het lange weekend met een extra vrije dag vanwege Memorial Day.
We hebben maar een paar foto's gemaakt om de tijd te doden.

Na drie lange uren in de file te hebben gestaan, kwamen we bij ons hotel en checkten in. We besloten nog een poging te wagen om de Yosemite Falls te bekijken. Maar helaas ging dit ook weer fout. We stonden weer in de file. Zelfs de parkrangers wisten het volgens ons niet meer. Parkeer maar ergens anders, was de reactie op onze vraag of wij de parkeerplaats op mochten.
Na weer een paar uur in de file te hebben gestaan, parkeerden we uiteindelijk de auto maar aan de kant van de weg en zijn naar de watervallen gelopen.

De restaurants in het park gingen om 5 pm dicht. Wij waren te laat, het was inmiddels 7.30 pm. Dus haalden we onderweg een pizza en aten die op onze kamer op. De lege doos hadden we op het balkon gezet. Toen wij deze blog schreven, kregen we bezoek. Kunnen jullie het zien? Een wasbeertje!

26 mei

Na de sneeuw van gisteravond waren we nieuwsgierig wat ons vandaag te wachten stond. We deden de gordijnen open en de wereld was wit en koud!

Het was glibberig en we besloten de shuttlebus te nemen in plaats van de auto.
De eerste bezienswaardigheid was Moro Rock, een rots die als granieten koepel in het landschap staat. Via een steile trap van 400 treden die erin zijn uitgehakt kon je 90 meter omhoog naar de top voor een spectaculair uitzicht. Alleen vandaag verdween Henk in de wolken en zag op de top nog net een hand voor de ogen.

Op de terugweg passeerden we de Tunnel Log. Vroegere bezoekers van het park konden zich moeilijk een voorstelling maken van de grootte van de bomen. Om een beter idee te krijgen, hebben natuurbeschermers in 1937 een tunnel gehakt door een omgevallen boom. De boom was 83,8 meter hoog en heeft een diameter van 6,4 meter. De tunnel is 2,4 meter hoog en 5,2 meter breed.

De voornaamste bezienswaardigheid van Sequoia National Park zijn de sequoiadendrons. In Giant Forest, een gedeelte van het park, staan vier van de vijf meest indrukwekkende sequoiadendrons ter wereld. In het algemeen groeien deze bomen op een hoogte van ongeveer van 1500 tot 2100 meter. Ze kunnen enorm oud worden. De leeftijd van de General Sherman Tree is na jaarringenonderzoek op 3200 jaar geschat. De boom heeft een hoogte van ruim 83 meter, een omtrek van 31 meter bij de bodem en 26 meter op borsthoogte.
Om een indruk te geven van de grootte van deze bomen staat Henk afgebeeld voor een van de sequoia's.

Het was de hele dag erg koud, daarom zijn wij op tijd teruggegaan naar het hotel om ons op te warmen.

25 mei

Vanmorgen stonden we vroeg op om de warmte te ontvluchten. Toen we om zeven uur wilden vertrekken, zagen we vanuit ons appartement twee coyotes op de golfbaan.

Net buiten Furnace Creek (ons hotel) reden we langs de eerste borax-mijn. De borax werd vervoerd door wagens voortgetrokken door 20 muilezels, die de borax 165 mijl verder naar de trein moesten brengen. De muilezels liepen 2 mijl per uur.

Even later kwamen we langs zandduinen die doen denken aan de Sahara. Deze duinen zijn ontstaan als gevolg van het feit dat de zandkorrels zo zwaar zijn dat ze recht naar beneden vallen nadat ze omhoog zijn geblazen door de wind. Ook nu was er een stevige wind die het zand deed opwaaien. De wazige achtergrond op de foto kwam dan ook door het opgewaaide zand.

De rest van de dag hebben we besteed aan autorijden. De afstand van Death Valley naar Sequoia National Park was 369 mijl (594 km). Bij aankomst om vijf uur in het hotel Wuksachi Lodge Sequoia Park was de temperatuur gedaald tot 1°C. Dit in tegenstelling tot de temperatuur in Death Valley 41°C.

Het sneeuwde en hagelde.